سفيد در ﺯﻣﻴﻨﮥ سياه

اسباب کشی

sefidsiah — Tue, 27 Oct 2009 16:59:14 GMT

اسباب کشی و کمی خانه تکانی کردم.

wordpress امکانات خوبی دارد ولی کمی طول کشید تا با خانه جدید کنار بیایم.

مرثیه ای برای یک سبک وزن

sefidsiah — Sun, 13 Sep 2009 14:15:18 GMT

چند سال پیش، یک بعد از ظهر که به شدت افسرده بودم، رفتم تئاتر شهر. یادم نیست چه جور تئاترهایی روی صحنه بود ولی حوصله هیچ کدام را نداشتم ولی از اسم یکی خوشم آمد "لوله". تئاتر کمدی بود که چهار بازیگر داشت. از داستان نمایش چیزی یادم نیست جز اینکه 4 کارگر بودند که در یک کارخانه کار می‌کردند. ولی چیزی که خیلی خوب در ذهنم ماند، نام "هدایت هاشمی" بود. من از بازی هاشمی خیلی خوشم آمد و سوال جالبی که آن روز از خودم پرسیدم: "چرا معروف نیست؟" الان هدایت هاشمی بازیگر معروف و محبوبی است. در هرنمایشی بازی کند، یکی از نقاط قوت آن نمایش محسوب می‌شود.

تئاتر "مرثیه‌ای برای یک سبک وزن"، نمایشی جذاب و کم ادعاست. 45 دقیقه با 4 بازیگر (افشین هاشمی، هدایت هاشمی، نگار عابدی، خسرو احمدی) و دکوری نسبتاً ساده. ولی به عنوان یک نمایش کمدی، نمایشی شیرین و بسیار جذاب است. شوخی‌های نمایش بسیاز ظریف و دلنشین است بازی‌ها عالیست. روال نمایش خسته کننده نیست و این 45 دقیقه از آنچه به نظر می‌رسد هم زودتر می‌گذرد. بازیگران لباس مشابه پوشیده‌اند و با چرخاندن دکور وسط صحنه، خانه به کافه تبدیل می‌شود و بالعکس. و تمام اینها به نزدیک شدن سریع تماشاچی به فضای نمایش کمک می‌کند به سرعت می‌فهمیم که آنچه درآن وسط حال اتفاق افتادن است، همان است که الان در وسط اش هستیم و داستان، داستان ماست و زمان نمایش نه آینده و نه گذشته، که اکنون است. این یعنی بندبازی: هم کارگردان و هم بازیگران روی طنابی باریک راه می‌روند چون باید با آنچه که تا قبل از ورود تماشاچیان به سالن نمایش اشکشان را در‌می‌آورد، آنها بخندانند. باید داستانی را روایت کنند که همه برای فراموش کردن آن برای یک ساعت هم که شده به دیدن این نمایش آمده‌اند و همه به خوبی از پس این کار بر‌می‌آیند.

در این نمایش تصادف نقش به سزایی دارد. در بروشور نمایش عنوان شده است: هر گونه تشابه و تقارن آدمهای نمایش با اشخاص حقیقی کاملاً تصادفی است. تصادفاً نام شخصیت‌های این نمایش هدایت هاشمی، افشین هاشمی، نگار، عمو خسرو و ایوب آقاخانی است. بقیه شباهت‌‌ها را هم ما به حساب تصادف گذاشتیم، شما هم همین کار رابکنید.

"مرثیه‌ای برای یک سبک وزن" شاید سالها بعد فقط یک نام باشد در لیست کارهای هدایت هاشمی، افشین هاشمی یا ایوب آقاخانی. احتمالاً نه الان و نه در آینده هیچ کس از آن به عنوان یک شاهکار نام نمی‌برد. شاید من هم چند سال بعد از داستان این نمایش چیزی به یاد نداشته باشم همانظور که از "لوله" چیزی به یاد ندارم ولی تجربه و احساسی را که نسبت به این نمایش دارم فراموش نمی‌کنم.

روزهای سبز: حنا مخملباف

sefidsiah — Fri, 11 Sep 2009 21:35:18 GMT

امشب BBC فارسی فیلم روزهای سبز اثر حنا مخملباف را نشان داد.

این فیلم ترکیبی بود از: سوء‌استفاده از فضای ایران بعد از انتخابات و دید جهان به این وقایع، نام مخملباف، بازی‌های ضعیف، داستان ضعیف.

فضای ایران بعد از انتخابات و دید جهان به این وقایع: ظاهراً فیلم با این دید فیلمبرداری شده که انتقادی باشد از عملکرد ضعیف اصلاح‌طلبان که موجب شک و تردید نسبت به موفقیت موسوی به عنوان رئیس جمهور می شد. تضاد چهره عبوس و گرفته آوا با افراد شاد و پر امید کوچه و خیابان نشان ناظر بی‌طرف نیست، به نظر نمی‌آید نشان زخم‌خوردگی هم باشد، چون فیلم بیشتر از آنکه بر احمدی‌نژاد و انتقاد از وی تمرکز داشته باشد بر روی ناکامی اصلاحات تمرکز داشت. شاید اگر نوع نگاه "آوا" نبود، تدوین موازی اتفاقات قبل و بعد از انتخابات تاثیر بیشتری داشت.

نام مخملباف: اگر حنای "غیر مخملبافی" این فیلم را ساخته بود، نه در جشنواره‌ای نامی از آن برده می‌شد نه در BBC

بازی‌های فیلم وحشت‌ناک بود: یک مونولوگ 50 بار pause می‌شد، بازی‌ها به شدت نچسب بود. مردم خیابان راحت‌تر و روان‌تر از بازیگرها حرف می‌زدند

داستان فیلم: شاید اگر موسوی رئیس جهور شده بود، این داستان درباره دختری که افسرده و ناامید است و بعد باز هم امید را در خودش و جامعه‌اش پیدا می‌کند، بد نبود. ولی حوادث بعد انتخابات باعث شد که این داستان نه تنها به فیلم کمک نکند که به بخش زائد فیلم تبدیل شود.

تدوین فیلم به نظر من بسیار ناشیانه بود: شاید دلشان نیامده بود، کمی فیلم‌هایی را که گرفته‌اند، حذف کنند.

"حنا مخملباف کارگردان فیلم روزهای سبز به خاطر بیان هنری و شجاعانه وقایع سیاسی اجتماعی ایران معاصر جایزه تندیس شجاعت را از فستیوال ونیز دریافت کرد." درباره اینکه جشنواره‌ها دقیقاً به چیزی جایزه می‌‌دهند، جای بحث زیادی وجود دارد. احتمالاً نظر آنها درباره ارزش هنری و تکنیکی یک فیلم معتبرتر از نظر من است. ولی به نظر من این فیلم ارزش هنری نداشت. موضوع جذاب بود ولی حیف به هدر رفت. البته خود حنا درباره فیلمش نظر دیگری دارد. حنا در مورد فیلم می گوید: "من جامعه شناس نیستم اما فیلم من جامعه شناسانه است. دوربین من مثل آینه جامعه ایرانی در حال انقلاب را به شما نشان می دهد. با همه امیدها و تردیدهایش."

شاید این تنها نکته مثبت فیلم باشد: توانایی یافتن نقطه زمانی حساس. مخملباف کوچک زمان بسیار خوبی را برای ساختن فیلمش یافته بود و این یک هنر است.

دادگاه های استالینی 2

sefidsiah — Fri, 11 Sep 2009 10:45:18 GMT

در حکومت‌های کمونیستی زیر سلطه شوروی سابق، نما و ظاهر حکومت اهمیت زیادی داشت و هر کس در هر مقام و موقعیتی به این تصویر یوتوپیایی خدشه‌ای وارد می‌کرد یا در دل خود به بهشت بودن کشور شک داشت، خائن به خلق محسوب می‌شد. رعایت حقوق بشر خیلی در این کشورها مرسوم نبود ولی تمام تلاش حکومت صرف آن می‌شد که نشان دهد ذره‌ای از این اصول کوتاه نمی‌آید. دستگاه‌های تبلیغاتی تلاش بسیاری صرف این می‌کردند که به قصد پاکسازی، کشتارها و ترورهایی به دست عناصر ناشناس صورت بگیرد تا بتوان آنها را به امپریالیسم و دشمنان خلق نسبت داد؛ همچنین هیچ خبری از شکنجه‌ها و روند اعتراف‌گیری و روش نگهداری زندانیان به بیرون درز نکند. در زیر این تلاش دو نکته جالب پنهان است:

دادگاه‌های نمایشی پرده‌ای از یک نمایش بسیار بزرگ‌تر بود. کل حکومت یک نمایش بود: نمایشی از یک بهشت زمینی، نمایش انسجام کامل و بری بودن حکومت از هر خطا. در واقع هر کاری به "ادا" و "ادعای" آن کار تبدیل می‌شد: به جای حقوق بشر، نمایش حقوق بشر؛ به‌ جای پیشرفت، ادای پیشرفت و به جای رفاه، ادعای رفاه
ترس و وحشت حاکمان از مردم، به هیچ وجه کمتر از وحشت مردم از حکومت نبود. وحشت از آشکار شدن خطاها به جنایت و ترور می انجامید و برای پنهان کردن هر جنایت، جنایت دیگری لازم بود. به عبارتی "خون را به خون می‌‌شستند."

و تمام این نمایش برای مردم اجرا می‌شد. مردمی که باید برای حکومت کار می‌کردند و می‌جنگیدند و به حاکمان خود ایمان می‌داشتند.

و سوالی که برای ما مطرح است، برای برگزار کنندگان دادگاه هم مطرح بود: آیا مردم باور می‌کنند؟ آیا مردم باور می‌کنند وزیر خارجه جاسوس بوده؟ و معاون رئیس جمهور مخالف حکومت بوده؟ و انقلابی دیروز، در اصل ضدانقلاب بوده است؟ و اینجا پارادوکس این دادگاه‌هاست. برای آنکه مردم باور می‌کردند باید خود متهم اعتراف می‌کرد. یعنی در نهایت، معتبرترین و قابل اعتمادترین فرد این دادگاه، نه دادستان و نه قاضی که خود متهم بود. مردم متهم را بیش از قاضی قبول داشتند و با اجرای این محاکمات مجریان هم بر این امر صحه می‌گذاشتند.

در زمان تصفیه بزرگ استالین، بعد از اعلام حکم دادگاه، مردم و کارگران (ظاهراً در مقابل دادگاه) تجمع می‌کردند و در ظی سخنرانی‌هایی حکم دادگاه را تأیید می‌کردند. و نمایش ادامه داشت....

باغ شکرپاره

sefidsiah — Sat, 05 Sep 2009 18:05:18 GMT

"قطب الدین صادقی" را خیلی دوست داشتم و دارم. خیلی ازبهترین تئاترهایی که دیدم نام صادقی را روی خود داشت: "سحوری"، "هفت قبلیه گم شده"، "پرومته در زنجیر"، "افشین و بودلف" و ... نمایشهایی با مضامین ایرانی، بازیگران قوی (میکائیل شهرستانی و بعدها ناصر عاشوری)، موسیقی عالی، دکور و طراحی صحنه دقیق. به خاطر همین برای دیدن "باغ شکرپاره" تردید نکردم.

نمایش باغ شکرپاره تلاشی است در راستای احیای هنر سنتی و آئین کهن ایرانی (مانند بقیه کارهای صادقی). من که سنم قد نمی‌دهد به دیدن تخته‌ حوض‌های اصیل ولی بر اساس بروشور نمایش و البته باقی شنیده‌ها: "تخته‌حوضی گونه نمایش مردمی، خنده‌دار و مبتنی بر بداهه‌سازی است. ... ابن نمایش‌ها در خانه‌های مردم و در مجالس شادی و عروسی اجرا می‌شد. محل اجرای آن بر روی تخته‌ای که روی حوض وسط حیاط می‌زدند، بود و مردم روی زمین و بر روی بام‌ها به تماشا می‌نشستند. رقص و موسیقی، به‌کارگیری تیپ‌های ملموس و شیرین (بخصوص سیاه) و دستمایه قرار دادن موضوعات جذاب ومردمی، در کل از روحوضی نمایشی شاد و شادی‌آور می‌ساخت...

"باغ شکرپاره یک "نمایش روحوضی خنده‌آور" است و ظاهراً تمام شخصیت‌ها (یا تیپ‌ها) ی این نوع نمایش را دارد: شاه، وزیر، سیاه. ولی به نظر من 45 دقیقه اول نمایش یک فاجعه بود. شوخی‌های سبک و جلف و روال کند و اعصاب‌خردکن. در حالیکه سالن پر از خنده بود: پسر بچه‌ای که روی صندلی کناری بود بالا و پایین می‌پرید و دختری که 2 صندلی آن‌ورتر بود از زور خنده به خودش می‌پیچید. کم‌کم داشتم به خودم شک می‌کردم که شاید ما مشکلی داریم که نمی‌خندیم. که با آمدن سیاه و شاه سلیم کمی فضای نمایش بهتر شد. ولی باز هم روال نمایش کند بود. نه این‌که ایده‌ای نداشت بلکه از روی موضوعات می‌پرید و فضا و ارتباط داستانی را نابود می‌کرد. ارتباط شاه سلیم و سیاه بسیار سرسری و ناقص بود. در حالی که در تمام دنیا یکی از هسته‌های نمایش‌های کمدی رابطه نوکر زرنگ و ارباب صاحب منصب است. که در تخته حوضی هم همینطور است. ولی در این نمایش از آن استفاده نشده بود یا درست استفاده نشده بود. درست است که رقص و آهنگ بخشی از تخته‌حوضی است ولی درباغ شکرپاره فقط برای پر کردن فضا و مکان بکار رفته بود و کارکرد زیادی نداشت. مضامین اجتماعی هم که بخشی از روحوضی است، در این نمایش بسیار ضعیف بود. بخش طباخی، نپخته و خیلی کوتاه بود و نتیجه‌گیری اجتماعی و اخلاقی این فصل هم این بود که شاه برای آن که عادل و درست کار باشد باید زن بگیرد و شراب نخورد. "تکه‌ها" یا بداهه‌های سیاسی-اجتماعی بد نبود؛ البته خیلی هم کار شده و بدیع نبودند؛ و در نهایت تئاتری که آغازی خالی و بی معنی‌ داشت، در 10 دقیقه پایانی از آن طرف بام افتاد و از زور تزریق "معنی" منفجر شد من ارتباط آخر داستان رو با بقیه‌ نمایش نفهمیدم.

در کل تخته‌حوضی و سیاه‌بازی و مبارک و ارباب و.... از انواع نمایشی سنتی ایرانی هستند و خیلی جای کار دارند. اتفاقاً از قسمت‌های قوی نمایش باغ شکرپاره قسمت‌هایی بود که بر اساس اصول خنده گرفتن سیاه ساخته شده بود: غلط گفتن شکرپاره (شکم‌پاره، شکم‌باره) و یا تمسخر وزیر و شاه. که این هم ناشی از قدرت بازیگر نقش سیاه (سامان دارابی) و بازیگر شاه سلیم (ناصر عاشوری) بود. ولی در کل نمایش باغ شکرپاره خیلی بهتر و قوی‌تر از نمایش‌های تئاتر گلریز نبود. این به معنی تحقیر این جور نمایش‌های "مردمی" نیست. ولی من علاقه‌ای به دیدن این نمایش‌ها ندارم؛ همان‌طور که علاقه‌ای به دیدن اخراجی‌ها ندارم.

باغ شکرپاره به هیچ‌وجه در حد و اندازه کارگردان "افشین و بودلف" و "پرومته در زنجیر" نیست. نه به خاطر اینکه کمدی بود، بلکه دقیقاً به این خاطر که کمدی نبود.

بلوط: آدم ها تمام می شوند.

sefidsiah — Fri, 04 Sep 2009 08:52:18 GMT

بعد از مدت‌ها برگشتم روی دوره وبگردی و وب‌بازی. این مطلب و این وبلاگ خیلی به دلم چسبید: آدم‌ها تمام می‌شوند.

دادگاه‌های استالینی

sefidsiah — Thu, 03 Sep 2009 15:30:18 GMT

با وجودی که استالین در تمام مدت نه چندان کوتاه زمامداری‌اش دست به تصفیه‌های داخلی می‌زد، در بین سال‌های 1934 تا 1939 اتفاقاتی افتاد که به تصفیه بزرگ مشهور شد. نیکلاس ریاسانوفسکی تاریخ‌نگار تصفیه بزرگ را چنین شرح می‌دهد: تصفیه بزرگ استالین، قلع و قمع اساسی تمام مخالفان خویش و به دست آوردن قدرت دیکتاتوری مطلق بود. در این دوران عده زیادی از سران حزب کمونیست و یاران سابق استالین متهم به اجرای عملیات ضد انقلاب شدند، از حزب اخراج و اعدام یا تبعید شدند.

در این زمان روش بسیار موثر و جذابی زاده شد که به استالین کمک کرد تا به صورت رسمی و با ظاهری کاملاً قانونی رقیبانش را از سر راه بردارد. این ابزار چیزی است که ما به عنوان دادگاه نمایشی می‌شناسیم. این دادگاه‌ها بر پایه اعترافات گسترده و مفصل متهمان استوار است. بنابراین نیازی نبود شکنجه‌گران مدارک و شواهدی را علیه متهمان جمع‌آوری یا جعل کنند. اهمیت اعتراف به خیانت به قدری بود که موضوع اتهام تقریباً برای هیچکس اهمیتی نداشت. اتهامات بی‌پایه و اساسی که نمی‌شد آن را رد کرد. مثلاً در "کولپاشوو" (شهری در سیبری که محل یکی از قتل عام‌های تصفیه بزرگ بود) متهمان نقشه کشیده بودند پل روی رودخانه را منفجر کنند. این پل اصلاً وجود خارجی نداشت. در ناحیه "تمسک" هم باز متهمان قصد انفجار یک پل خیالی را داشتند. این غیر واقعی بودن جنایت، دادگاه‌ها و حکومت را وحشتناک‌تر می‌ساخت. مردم زیر سلطه حکومت ستمگر و نیرومندی بودند که منطقی وحشتناک و درک نشدنی داشت. نه می‌شود علیه آن شکایت کرد، نه می شود در مورد آن جر و بحث کرد و نه حتی اثبات نمود که جنایتی که شما را به آن متهم کرده‌اند، اساساً غیر ممکن است.

دادگاه‌های نمایشی بعد ازاین تاریخ به عنوان ابزار حکومت کمونیستی به تمام کشورهای بلوک شرق صادر شد. ابزاری در ضاهر بسیار موثر و کم هزینه.

پ.ن:

1. به تمام کسانی که اعصاب پولادین دارند توصیه می‌کنم فیلم اعتراف (L'aveu) را ببینند. این فیلم فرمول دقیق تولید اعتراف را نمایش می‌دهد.

2. کتاب "ظلمت در نیمروز" اثر آرتور کوئستلر را بخوانید. ماجرا در سال 1938 در کشوری می‌گذرد که نام آن برده نمی‌شود. سوالی که در این کتاب ذهن آدم را مشغول می‌کند این است که "روباشف چرا اعتراف می‌کند؟" و جواب این سوال شکنجه نیست.

3. کتاب 1984...

ما باور نکردیم

sefidsiah — Sat, 13 Jun 2009 21:01:18 GMT

ما باور نکردیم، هنوز هم باور نمی کنیم. اشتباه ما این بود.

اخبار عجیب و غریبی در هوا پخش است. بوی کودتا و یک دیکتاتوری مطلق می آید. در خیابانهای اطراف خانه‌مان مردم را کتک می‌زنند و دستگیر می‌کنند. به جز هوگو چاوز هیچ کس پیام تبریک نفرستاده است. می‌گویند رهبر هم تحت فشار است. اخبار صدا و سیما درباره جوجه‌کشی گزارش دقیقی ارائه می‌دهد. تاریخ تکرار می‌شود مطمئن باشید.

وقتی در آلمان هیتلر و حزب نازی به قدرت رسید، فشار علیه یهودیان آغاز شد. سخنرانی‌هایی در همه جای کشور بر علیه یهودیان انجام می‌شد: تمام بدبختی و مشکلات کشور از یهودیان است. این انگل‌ها خون این ملت را می‌خورند و روز به روز چاق‌تر می‌شوند. باید ملت‌ ما یک بار برای همیشه آزاد شود.

شیشه مغازه یهودیان شکسته می‌شد. شبانه در خانه و مغازه‌شان کشته می‌شدند. در کتاب‌های درسی، از آنها به عنوان عامل تمام بدبختی‌ها نام برده می‌شد. به بچه‌ها در مدارس می‌گفتند اینها انسان نیستند.

خاطره یکی از بازماندگان اردوگاه‌های مرگ (متأسفانه منبع را پیدا نکرده و از حافظه‌ام می نویسم):

«وقتی در اوایل دهه 30 به مدرسه می‌رفتم. روزی معلم کلاس مرا به جلوی کلاس برد و با خط کش روب دست من می‌کوبید. او رو به شاگردان کرد و گفت: ببینیم یک بچه خوک یهودی درد را تا کی تحمل می‌کند. شب داستان را برای پدرم تعریف کردیم. او مرا بغل کرد و در حالی که گریه می کرد در گوش من گفت: تمام می‌شود، به زودی. تا وقتی که به اردوگاه می بردندمان هم هنوز باور نکرده بود.»

سوال این است: چرا یهودیان اقدامی نکردند؟ چرا از مملکت نرفتند؟

پاسخ این است: باور نکردند. نه یهودیان باور کردند. نه دولتمردان سایر کشورها. نه سربازان انگلیسی. تا زمان کشف اردوگاه‌ها.

همه سعی می کردند خودشان را فریب دهند: هیچ کس باور نکرد.

این حکایت ماست: گفتیم مثل هیتلر حرف می‌زند، خودمان باور نکردیم.

گفتیم مثل هیتلر بالا آمده است، خودمان باور نکردیم.

گفتیم مثل هیتلر رفتار می‌کند، خودمان باور نکردیم.

ما هنوز باور نکردیم؟

الان دیگر راه میانی باقی نمانده است. یا با احمدی‌نژادیم یا مخالف او. نظامی و دانشگاهی و با سواد و هنرمند و نویسنده فرقی نمی‌کند. ما در نقطه حساسی ایستاده‌ایم. نسبت به عملکردمان: هرچه باشد حتی اگر سکوت می‌کنیم. باید فردا پاسخ‌گو باشیم.

انتخابات 5

sefidsiah — Sun, 31 May 2009 21:41:31 GMT

بخوانید

ترانه علیدوستی

پایین

پوتشکا

چرا به موسوی رای می دهم؟

من آنم که احمدی‌نژاد نیست

در دفاع از مظلوم

و اينبار دكتر محمود احمدي نژاد

انتخابات 4

sefidsiah — Sat, 30 May 2009 19:39:41 GMT

امشب فیلم انتخاباتی موسوی پخش شد.

1. خیلی ناراحت کننده یود. این فیلم خیلی شبیه به فیلم انتخاباتی احمدی‌نژاد بود: رفتن میان مردم صحبت دوستانه و صمیمانه. مردمی که نداری و بدبختی مشکلاتشان را با اشک و آه فریاد می‌زدند، از اعتیاد پسرشان تا ظلم کار فرمایشان. درنبود مجرای درستی برای شکایت و دادرسی، در نبود نهادهای حمایت کننده دولتی، در نبود و نابودی NGOها، در جایی که مردم حق حرف زدن علیه هیچ کس و چیز را ندارند، آقایان داد و هوار و عجز و لابه ملت را در این دو روز آزادی به حساب خود واریز می کنند. و مردم بیچاره ما هم همه‌چیزشان را مستقیماً از رئیس جمهور می‌خواهند. با دیدن این فیلم یاد سفرهای استانی احمدی‌نژاد و مقاله مسیح علی‌نژاد افتادم.

مهندس موسوی همچون احمدی‌نژاد یک-تنه قرار است مملکت را اداره کند، نه تیمی، نه همراهی.

یک کلمه حرف اصلاح‌طلبانه در این فیلم نبود. بازهم برگشت به ارزش‌ها و رفرنس دادن به حمایت امام 30 سال قبل.

خیلی نگرانم، کسی که هیچ قولی نداده است و هیچ برنامه‌ای ندارد. اگر هم چیزی گفته است به مصداقش که رسیده است سکوت کرده است. از حقوق بشر گفته ولی از تابستان 67 و 18 تیر و ... هیچ چیز نگفته است.

2. داشتم فکر می‌کردم مگر از مجیدی انتظار داشتم چه بسازد؟ مجیدی با آن فیلم‌های معناگرا و آن صحبت‌ها علیه سروش.

پ.ن: خود سروش که اخیراً بیانه صادر کرده است. ما که نفهمیدیم روشنفکرانمان چرا این‌طوری هستند؟

گفتم فیلم موسوی شبیه فیلم احمدی‌نژاد بود. ولی بی انصافی است که شخص موسوی را با احمدی‌نژاد مقاسه کنیم. دکتر واقعاً تک است و بی همتا. خودش چیزهایی که می‌گوید باور می‌کند؟