این فیلم ترکیبی بود از: سوء‌استفاده از فضای ایران بعد از انتخابات و دید جهان به این وقایع، نام مخملباف، بازی‌های ضعیف، داستان ضعیف.

فضای ایران بعد از انتخابات و دید جهان به این وقایع: ظاهراً فیلم با این دید فیلمبرداری شده که انتقادی باشد از عملکرد ضعیف اصلاح‌طلبان که موجب شک و تردید نسبت به موفقیت موسوی به عنوان رئیس جمهور می شد. تضاد چهره عبوس و گرفته آوا با افراد شاد و پر امید کوچه و خیابان نشان ناظر بی‌طرف نیست، به نظر نمی‌آید نشان زخم‌خوردگی هم باشد، چون فیلم بیشتر از آنکه بر احمدی‌نژاد و انتقاد از وی تمرکز داشته باشد بر روی ناکامی اصلاحات تمرکز داشت. شاید اگر نوع نگاه "آوا" نبود، تدوین موازی اتفاقات قبل و بعد از انتخابات تاثیر بیشتری داشت.

نام مخملباف: اگر حنای "غیر مخملبافی" این فیلم را ساخته بود، نه در جشنواره‌ای نامی از آن برده می‌شد نه در BBC

بازی‌های فیلم وحشت‌ناک بود: یک مونولوگ 50 بار pause می‌شد، بازی‌ها به شدت نچسب بود. مردم خیابان راحت‌تر و روان‌تر از بازیگرها حرف می‌زدند

داستان فیلم: شاید اگر موسوی رئیس جهور شده بود، این داستان درباره دختری که افسرده و ناامید است و بعد باز هم امید را در خودش و جامعه‌اش پیدا می‌کند، بد نبود. ولی حوادث بعد انتخابات باعث شد که این داستان نه تنها به فیلم کمک نکند که به بخش زائد فیلم تبدیل شود.

تدوین فیلم به نظر من بسیار ناشیانه بود: شاید دلشان نیامده بود، کمی فیلم‌هایی را که گرفته‌اند، حذف کنند.

ما باور نکردیم، هنوز هم باور نمی کنیم. اشتباه ما این بود.

بخوانید

ترانه علیدوستی

پایین

پوتشکا

چرا به موسوی رای می دهم؟

من آنم که احمدی‌نژاد نیست

و

در دفاع از مظلوم

امشب فیلم انتخاباتی موسوی پخش شد.

1. خیلی ناراحت کننده یود. این فیلم خیلی شبیه به فیلم انتخاباتی احمدی‌نژاد بود: رفتن میان مردم صحبت دوستانه و صمیمانه. مردمی که نداری و بدبختی مشکلاتشان را با اشک و آه فریاد می‌زدند، از اعتیاد پسرشان تا ظلم کار فرمایشان. درنبود مجرای درستی برای شکایت و دادرسی، در نبود نهادهای حمایت کننده دولتی، در نبود و نابودی NGOها، در جایی که مردم حق حرف زدن علیه هیچ کس و چیز را ندارند، آقایان داد و هوار و عجز و لابه ملت را در این دو روز آزادی به حساب خود واریز می کنند. و مردم بیچاره ما هم همه‌چیزشان را مستقیماً از رئیس جمهور می‌خواهند. با دیدن این فیلم یاد سفرهای استانی احمدی‌نژاد و مقاله مسیح علی‌نژاد افتادم.

مهندس موسوی همچون احمدی‌نژاد یک-تنه قرار است مملکت را اداره کند، نه تیمی، نه همراهی.

یک کلمه حرف اصلاح‌طلبانه در این فیلم نبود. بازهم برگشت به ارزش‌ها و رفرنس دادن به حمایت امام 30 سال قبل.

خیلی نگرانم، کسی که هیچ قولی نداده است و هیچ برنامه‌ای ندارد. اگر هم چیزی گفته است به مصداقش که رسیده است سکوت کرده است. از حقوق بشر گفته ولی از تابستان 67 و 18 تیر و ... هیچ چیز نگفته است.

2. داشتم فکر می‌کردم مگر از مجیدی انتظار داشتم چه بسازد؟ مجیدی با آن فیلم‌های معناگرا و آن صحبت‌ها علیه سروش.

پ.ن: خود سروش که اخیراً بیانه صادر کرده است. ما که نفهمیدیم روشنفکرانمان چرا این‌طوری هستند؟

گفتم فیلم موسوی شبیه فیلم احمدی‌نژاد بود. ولی بی انصافی است که شخص موسوی را با احمدی‌نژاد مقاسه کنیم. دکتر واقعاً تک است و بی همتا. خودش چیزهایی که می‌گوید باور می‌کند؟

1-سال 57 انفلاب ایران پیروز شد. برای خیلی از خبرنگاران خارجی عجیب بود که از مذهبی تا لائیک و از لیبرال تا مارکسیست در رفتن و مخالفت با شاه یک صدا بودند و البته حتی مارکسیست‌ها و چپی‌های ما هم معتقد به رهبری امام خمینی بودند. در این اتحاد بی سابقة ملی بی انصافی است اگر نقش شاه را دست کم بگیریم. یادم نیست این جمله از کیست: "رهبر انقلاب ایران، شخص شاه بود." این جمله توضیح دهنده این همدلی و هم‌صدایی ملی و همینطور توضیح دهنده بسیاری از اتفاقات بعد از انقلاب ایران است.

شاه یک‌تنه موفق شد که همه احزاب و گروه‌ها را متقاعد کند که راهی جز اخراجش از مملکت وجود ندارد و رفتنش را به چنان مسئله مهمی تبدیل کرد که تمام سوال‌های "بعد از رفتن" را بی‌اهمیت جلوه داد.

اتحاد بر علیه یک نفر ممکن است عمل خطرناکی باشد اگر از خودمان نپرسیم: "بعد که رفت چی؟"

2- اگر بخواهیم بر اساس عملکرد کاندیداها قضاوت کنیم. ظاهراً فرق زیادی بین دولت احمدی‌نژاد و دولت میرحسین "جوان" وجود ندارد: ارائه کوپن به مستضعفین، مخالفت با مستکبران و مافیا، عدالت محوری و...

شعارهای موسوی "میانسال" هم شبیه احمدی‌نزاد است: احیای ارزش‌های انقلاب، مخالفت با آدم‌های با ماشین‌های چند میلیونی و البته مخالفت با گشت ارشاد.

3- واقعاً در این بیست سال موسوی کجا بود؟

4- این دور و بری‌های شیخ اصلاحات واقعاً چه برنامه‌ای دارند که بعد از انتخابات دوباره مثل سال‌های 78-79 نشود. فقط روی قدرت چانه زنی شیخ حساب کرده‌اند؟

5- شرکت در انتخابات تغییر ایجاد می‌ کند، شکی نیست. رئیس جمهور شدن کروبی یا موسوی وضعیت مملکت را تغییر می‌دهد. اما آیا این تغییر پایدار است؟ من خیلی شک دارم.

رای ندادن = رای به احمدی نژاد

و چند دلیل دیگر تصمیم گرفتم رای بدهم. ولی نمی دانم به کی.

انصافاً تا الان هیچ کدام از صحبت های میر حسین موسوی به دلم ننشسته است. با وجودی که از نظر ظاهر و برخی دغدغه های فرهنگی و دانشگاهی بودن و... جذابتر از کروبی به نظر می رسد ولی این دلیل رای دادن نمی شود. طرفداران احمدی نژاد هم به فردی از جنس خودشان رای می دهند: انتخاب از روی تیپ و قیافه و طرز حرف زدن (این استدلال از من نیست، توی Face book دیدم).

دور و بری های کروبی خیلی اصلاح طلب تر از اطرافیان موسوی به نظر می رسند. ولی معلوم نیست خود شیخ به آنچه می گوید اعتقاد داشته باشد. همینطور هم معلوم نیست بعداً چقدر از این حرف ها اجرا شوند. با این وجود تا همین جا هم نشانه استفاده از خرد جمعی بوده است. کاری که موسوی نکرد. به هر حال کروبی از موسوی گروهی تر و حزبی تر کار کرده است.

کلاً به نظر من کروبی با تمام کم و کاستی هاش نسبت به موسوی گزینه بهتری محسوب می شود.

چرا به موسوی رای می دهم:

چرا به میرحسین موسوی رای می دهم

چرا به کروبی رای نمی دهم

چرا به میرحسین رای می دهم؟

چرا به کروبی رای نمی دهم؟

چرا موسوی ؟

چرا به میر حسین رای می دهم؟

چرا به کروبی رای می دهم؟

چرا به كروبي راي مي دهم؟

باوجودی که تعداد لینک های موسوی بیشتر است ولی 2 لینک کروبی مفصل تر است.

هر کدام هم که در نهایت انتخاب شوند باید یک تشکر جدی و رسمی از احمدی نژاد بکنند. چون بهترین تبلیغشان عملکرد احمدی نژاد بوده است.